پارک های محله ای، مکان های کلیدی در محله ها هستند که می توانند برای مقاصد مختلفی به عنوان مجموعه ای از قرارگاه های رفتاری توسط افراد با طیف وسیعی از پیشینه های جامعه شناختی مورد استفاده قرارگیرند.

با وجود آنکه عوامل کالبدی نقش مهمی در زمینه سازی ورود و مکث افراد در فضاهای پارک دارد، آنچه بیش از عوامل کالبدی در تعامل اجتماعی افراد موثر است، پیش بینی و خلق رویدادهای اجتماعی است که در عین ایجاد فرصت های مشارکت، می تواند زمینه ساز تقویت حس تعلق به مکان نیز باشد.
پارک به عنوان بخشی از منظر شهری و جزئی از کل منظر، پدیده‌ای منظرین «عینی_ذهنی» است که از طریق تجربه انسان و در تعامل میان انسان و محیط پیرامون آشکار می شود. در نتیجه با اتخاذ رویکرد کل نگر منظر، می توان کیفیت پارک محله‌ای را به واسطه مؤلفه های منظرین و تاثیر آن بر زندگی اجتماعی در منظر پارک محله ای تقویت نمود.
هدف این پژوهش که در قالب رساله دکترای تخصصی ساناز علیدوست در رشته معماری گرایش منظر انجام شد، دستیابی به اصول و معیارهایی برای طراحی قرارگاه های رفتاری مطابق با ارزش های کیفی _ مکانی قرارگاه های رفتاری جمعی در پارک های محله‌ای و لحاظ نمودن مؤلفه های مؤثر با رویکردی کل‌نگر (عینی-ذهنی) است. این مهم در معماری منظر، می تواند به تقویت تعاملات اجتماعی کمک نماید. روش این پژوهش، ترکیب روش کیفی و کمّی است و این پروژه از نظر هدف کاربردی و روش تحقیق استفاده شده، توصیفی- تحلیلی از نوع مطالعه موردی می باشد.
در مرحله اول جمع آوری اطلاعات در بخش یافته ها، داده ها و تحلیل اطلاعات مستخرج از مبانی نظری، با روش های کتابخانه ای به تدوین چارچوب نظری پژوهش پرداخته شده است. مرحله دوم، روش ترکیبی میدانی در 3 مرحله : 1) روش مشاهده 2) روش پیماشی با ابزار پرسشنامه بسته با طیف لیکرت 3) شیوه نقشه های شناختی. در مرحله سوم، از روش نحو فضا با ابزار مدل سازی نحوی دپس مپ با مدل سازی نقشه های پارک های منتخب، به منظور تجزیه و تحلیل نقشه های پارک و اندازه گیری‌های کمّی کیفیت‌های کالبدی قرارگاه های رفتاری جمعی منتخب از سوی پرسش شوندگان با استفاده از مولفه‌های نحوی نرم افزار، استفاده شده است.
نتایج این پژوهش نشان می دهد که تعاملات و فعالیت های اجتماعی مطلوب در بستر پارک محله‌ای به عنوان کلیتی واحد، بر پایه تحقق معیارهای مؤثر عینی ذهنی به ترتیب الویت در طراحی پارک محله ای شامل امنیت، خوانایی، مکان یابی، دعوت کنندگی، نفوذپذیری، غنای بصری، شهرت و انعطاف پذیری، بيشترين تأثيرگذاري را بر کیفیت قرارگاه های رفتاری جمعی دارند و منجر به همساخت مکان- رفتار مطلوب در جهت ارتقا حیات اجتماعی در بستر پارک محله ای می گردد.
از سویی دیگر قرارگاه های جمعی ذهنی که توسط استفاده‌کنندگان فضا در بستر پارک محله‌ای به وجود می‌آیند، حول فضاهایی با خوانایی، گشودگی و نفوذپذیری بیشتر بدون توجه به ارزش کالبدی و به واسطه ویژگی های ذهنی و یا رویدادی خاص شکل می گیرند. همچنین وجود عناصر منظرین (تسهیلات و عوامل طبیعی ایجاد غنای بصری) علاوه بر نقش عینی در فضای پارک محله ای بر معیارهای ذهنی افراد تاثیر مستقیم داشته و استطاعت محیط را علاوه بر بعد کالبدی در بعد فعالیتی و معنایی مرتبط نیز به طرز قابل ملاحظه ای ارتقا می‌دهد. بنابراين طراح منظر به عنوان خالق فضا با در نظر گرفتن معیارهای ذهنی و نیاز و انگیزه های مخاطبین توامان با طراحی ساختار کالبدی و توجه به عناصر منظرین در افزایش استطاعت محیط در هنگام طراحی به تغییر در ميزان کیفیت قرارگاه رفتاری و تداوم حیات اجتماعی در آينده  منجر مي شود.
گفتنی است این پژوهش در قالب رساله دکترای تخصصی ساناز علیدوست با راهنمایی دکتر مجتبی انصاری و مشاوره دکتر محمدرضا بمانیان و دکتر مهدی حقیقت بین در دانشکده هنر و معماری دانشگاه انجام شد.